مگر میشود آرام بود وقتی هزارن قتل کوچک و بزرگ در این جنگل رخ داده و من آثار و نشانه ها یشان را ببینم! مگر میشود آرام بود وقتی دستهایی را و تبرهایی را و اره های و جرقه های سوزان آتش را دید و آرام بود و به آرامش رسید ؟ آری آنچه من دیدم قصه قتل و تخریب درختان و مرتع و طبیعتی است که سالهای سال به بشریت خدمت نموده اما امروزه ما با بی رحمی تمام با تیغ تبر و شعله آتش و غرش اره به جانش افتاده ایم!

چقدر باید با آموزه های پدرانمان زندگی کنیم ؟

آیا هر نسل به اجبار باید باید با علم و دانایی و دانش و فرهنگ نسل قبل از خود زندگی کند ؟

پس نقش علم و دانشی که هر نسل خود تولید میکند در زندگی فردی و اجتماعی نسل خود چیست؟

راستش من فکر میکنم اینا همه اش به طرز تفکر ما بستگی دارد در شرایط فعلی ما روشهایی را مناسب میدانیم که مورد قبول عموم مردم باشد حتی اگر غلط باشد .

 میگویم نانوشته به این دلیل است که شاید من آنها رو به صورت مکتوب ندیده ام و الا شاید افراد زیادی این قوانین را درک کرده اند و بر اساس آن زندگی خود و یا دیگران را مورد بررسی یا نقد قرار داده اند به هر حال من هم به نوبه خودم ادراکم را از بعضی قوانین طبیعی اینجا میاورم!

نمیدانم شما هم جزو اون دسته از آدمایی هستید که اگه چیزی میخواید و بدست نمیارید به زمین و زمان بد و بیراه میگید؟

یا جزو اون آدمایی هستید که برا اینکه چیزی یا کسی رو بدست بیارید هیچ مایه ای از خودتون نمیذارید و منتظر فرصت و موقعیت باد آورده ای هستید

یا جزو اون دسته از آدمایی هستید که با جون و دل برا چیزی که میخواهید تلاش میکنید و از اینکه در راه هدف و خواسته ات چیزی رو از دست بدی واهمه ای نداری ؟

جزو هرکدام از این دسته ها که باشی فرقی ندارد شما و من باید دریافته باشیم که در طبیعت چیزی خود بخود بدست نمی آید بلکه از شکلی به شکل دیگه تبدیل میشوند ! لازم نیست هدف شما هدف بزرگی باشد یا خواسته کوچکی مهم اینست که دنبال چیزی هستید که الان در اختیار شما نیس و دسترسی به آن برای شما مجاز نمی باشد فرق اهداف بزرگ و کوچک در ابعاد و زمان دسترسی و حجم منفعتی است که به طرف میرساند ، می باشد ولی نقطه مشترک آنها 1 چیز است و آن اینکه ؛

 ***برای بدست آوردن هر چیزی باید چیز یا چیزهایی را از دست بدهیم***

بسازم خنجری نیشش ز فولاد *زنم بر دیده تا دل گردد آزاد*

ویا خواجه حافظ شیراز گوید؛

*** به چشمهایت بیاموز که هر کسی ارزش دیدن ندارد ***

به نظر من نویسنده یا گوینده این سخن هرگز قیافه آدما رو مبنای ارزش گذاری ندونسته و ظاهرا مبنای وی ورای ظاهر و قیافه بوده است و چنین بنظر میرسد اندیشه فکر و خوبی و بدی آدما رو به عنوان ارزش درنظر گرفته است ضمن احترام به نظرات و نگاههای دیگران میخوام ازهر دو زاویه مطلب را باز کنم اگر فیزیک ظاهر وقیافه را مبنای کار قرار دهیم به راستی که هیچ کسی یا چیزی بی ارزش نیست که از حیوانات زشت قیافه و کوچک گرفته تا انسانهای زیبا و خوش قیافه هرکدام دارای سهم مرتبه جایگاه و ارزشی در جهان هستی میباشند بنابراین هرکدام آنها قابل تامل هستند و دیدن و تفکر در باره آنها نه تنها بی ارزش نیست شاید از زاویه ای مهمتر هم باشد و اما از منظر معنوی اگر بخوایم بررسی کنیم باز پاسخی مشابه خواهیم داشت!

به عنوان مثال من بهتره که از خودم شروع کنم آیا همه خوبیهای دنیا رو دارم آیا هیچ بدی ندارم براستی که در اینجا نیز هیچ شخص یا چیزی بد مطلق نیست

خوبی ها و بدی ها بین همه توزیع شده اند بخشی از آنها پیش من هستند و بخشی پیش شما و البته بدی ها هم همینطور چه بسا کسی که از زاویه دید ما بد باشد خصوصیات خیلی خوبی داشته باشد که در خیلی از آدما وجود ندارد .

منفی نگری ما آدما باعث میشود خوبیها را نبینیم و جملاتی از این دست بشنویم به عنوان مثال یه جاپشت یه کامیون خوندم که:

*** تک درخت من سوخت بگذار جنگلی بسوزد***

دل من میسوزد وقتی دلهای ما آدما دیگر حس بخشندگی ندارد وای که گذشت ما آدما چقد کم شده است !

در مقابل این دو مطلب مطلب جالبی هست که:

 ***ببخشید نه از برای آنکه دیگران شایسته بخشایشند بلکه بخاطر آنکه خودمان سزاوار آرامشیم***

با این دو استدلال ساده من و با اجازه شما دوستان و همچنین نویسندگان پیامها اونارو به شکل زیر عوض میکنم .

***به چشمهایمان بیاموزیم هرکس شایستگی هایی دارد که باید دیده شوند***

                                            و

 ***تک درخت من چو سوخت سوخت! نگذارید جنگل بسوزد***

زندگی جریان دارد شاید یکی از نهال های جنگل که نسوخت و برایش ارزش قایل شدیم تک درخت بعدی ما بشود!

 حقیقتا مشکلی این دوست من دارد مشکل خیلی از جوانهای ماست در عصر پر زرق و برق امروزی همیشه داشتن بهترینها آرزوی هرکسی است هنر پیشه شدن و فوتبالیست خوب بودن یا داشتن چشمان زیبا صورتی صاف و شفاف با خطوطی متناسب ،بینی سربالا و لبهای خوشکل قدی بلند و شکمی صاف اینها بخش کوچکی از خواسته های آنهاست مشکل دوست ما هم نداشتن اینهاست.