سالهاست این سوال برام بی پاسخ مانده است که تا کجا باید با جامعه هماهنگ باشیم؟
چقدر باید با آموزه های پدرانمان زندگی کنیم ؟
آیا هر نسل به اجبار باید باید با علم و دانایی و دانش و فرهنگ نسل قبل از خود زندگی کند ؟
پس نقش علم و دانشی که هر نسل خود تولید میکند در زندگی فردی و اجتماعی نسل خود چیست؟
راستش من فکر میکنم اینا همه اش به طرز تفکر ما بستگی دارد در شرایط فعلی ما روشهایی را مناسب میدانیم که مورد قبول عموم مردم باشد حتی اگر غلط باشد .
سالهاست این سوال برام بی پاسخ مانده است که تا کجا باید با جامعه هماهنگ باشیم؟
چقدر باید با آموزه های پدرانمان زندگی کنیم ؟
آیا هر نسل به اجبار باید باید با علم و دانایی و دانش و فرهنگ نسل قبل از خود زندگی کند ؟
پس نقش علم و دانشی که هر نسل خود تولید میکند در زندگی فردی و اجتماعی نسل خود چیست؟
راستش من فکر میکنم اینا همه اش به طرز تفکر ما بستگی دارد در شرایط فعلی ما روشهایی را مناسب میدانیم که مورد قبول عموم مردم باشد حتی اگر غلط باشد .
توان مقاومت عمومی ما در مقابل نگاههای متفاوت مردم و متفاوت بودن با آنها برایمان بسیار ضعیف است نمیدانم این ضعف ماست یا نقطه قوت ما؟
خلیل جبران خلیل نویسنده شاعر و نقاش مشهور لبنانی آمریکایی در کتابی باعنوان the madman and the forerunner با ترجمه مهدی سرحدی مطلب زیبایی دارد که با هم مرور میکنیم " در روزگاران کهن پادشاهی قدرتمند و دانا بر شهری آباد حکم می راند مردمان به سبب قدرتش از وی می هراسیدند و به خاطر فرزانگی اش او را دوست می داشتند. در شهر چاهی بود که آبی خوشگوار داشت همه مردم شهر از جمله درباریان از آن آب می نوشیدند زیرا چاه دیگری وجود نداشت شبی ،جادوگری را گذر بر آن شهر افتاد نزدیک چاه رفت و هفت قطره مایعی سحر آمیز در آب چاه افکند و گفت از این پس هرکس که آب چاه بیاشامد دیوانه خواهد شد!
پگاه روز بعد همه مردم شهر از آب چاه نوشیدند و چنانکه جادوگر گفته بود،دیوانه شدند. ولی پادشاه و وزیر از آن آب ننوشیدند. هنگامی که خبر در شهر پیچید اهالی در کوی و برزن به راه افتادند و چنین فریاد سردادند؛
< پادشاه و وزیر دیوانه شده اند آنها عقل از کف داده اند و ما پادشاه دیوانه نمیخواهیم.باید او را از اریکه به زیر آوریم>
عصر آن روز خبر به پادشاه رسید و بی درنگ فرمان داد که جامی زرین-که از نیاکان خود به ارث برده بود- از آب چاه پرکنند و نزد او آوردند .
پادشاه جام را گرفت و به سوی دهان برد و از آن نوشید سپس آن را به وزیر داد تا او نیز سیراب گردد.
اهالی شهر که چنین دیدند ،از این که پادشاه و وزیر دگربار عاقل شده اند بسی شادمان گشتند.
باتوجه به این داستان با توجه به تجربه ام این را دریافته ام:
که بسیاری از چیزهایی که امروز زشت و ناپسند هستند فردا خوب و مفید شده اند تنها اصول انسانی هستند که همیشه ثابت مانده اند!
این مطلب را هم به مطالب دیگرم عطف میزنم که یه راه بیشتر پیش روی ما نیست که به منزل و مقصد واقعی میرسد و آن هم اینست که بکوشیم متفاوت باشیم و تفاوتمان تنها در احترام و ارزش بیشتر برای اطرافیانمان باشد !
